Doża Skarbonka - z miłości do dogów

  Za co kochamy dogi?   Za miękkie, wielkie i niezdarne łapy? Za długie, aksamitne wywijające się uszy? Za obśliniony pyś i gluty w całym domu? Za najbardziej oddane spojrzenie? Za picie wody prosto z kranu? Za asystowanie przy wszystkich łazienkowych czynnościach? Za nieustanną gotowość do spacerów? Za ciągłą potrzebę kontaktu z człowiekiem? Za bezgraniczne oddanie i wierność? Za dzielenie się radością życia? Za chrapanie na miękkiej podusi? Za upodobanie do kocyków? Za godność i dostojeństwo? Za mokre całusy w najmniej spodziewanym momencie? Za zlizywanie makijażu, kiedy tylko się wyszykowałaś na wielkie wyjście? Za ufność i wiarę w miłość człowieka? Za wyjadanie ciasteczek skrzętnie schowanych w szafce? Za „wybuchające” posłanka? Za „przybij piątkę”, kiedy doża łapa ląduje na Twoim policzku? Za chrapanie głośniejsze niż Twego partnera? Za wielki łeb leżący na Twoich kolanach, kiedy jest Ci smutno i źle? Za "pieczątki” czarnych ł...

Spaceruję z Tomikiem, który zawsze był raczej chudziakiem, mając 94 cm w kłębie ważył 73- 74 kg . Naprzeciwko nas idzie facet, na oko 100 kg żywej wagi. Spojrzał na Tomika i mówi: – Ten to musi zeżreć. Spojrzałam na niego i odpowiadam pytaniem: – A ile pan waży? On: – No będzie ze 110. Ja: – A ten waży tylko 73, to mniej żre niż pan…

Idę chodnikiem prowadząc Filipa na smyczy. Naprzeciwko idzie kobieta około czterdziestki. Widząc jej minę schodzę na trawnik, ale ona mimo to nie wytrzymuje i pyta: – On mnie nie zje? Ja: – Niech się pani nie boi. On nie lubi ludzkiego mięsa, woli cielęcinę.

Przyjechał fachowiec do zepsutej lodówki. Zobaczył moje trzy dogi – Alisię, Filipa i Tomka i zbladł. Stanął w drzwiach, zaparł się i nie chciał wejść. Zabrałam psy. Wszedł, ale co jakiś czas oglądał się na drzwi do pokoju, gdzie zamknęłam psy. W końcu spytał: – A pani się nie boi, że panią zjedzą? – Wie pan, boję się – odpowiedziałam – ale karmię je trzy razy dziennie, to mam nadzieję, że mnie nie ruszą. – Boże – jęknął naprawiacz – to jak pani może z nimi żyć…

Dziś Małgorzata przypomniała mi pewną rozmowę sprzed lat. Spacerowałam z Saszą, który był wyjątkowo mądrym, opanowanym i rozsądnym psem. Spotkaliśmy pewną damę ze zwierzem mniejszym od kota, chyba ratlerkiem, które to zwierzę rzucało się z dzikim jazgotem nie wiem, czy od mnie, czy do Saszy. Oboje chcieliśmy to zignorować i ominąć damę z jej zwierzem, ale dama nas zaczepiła słowy: – Oj mając takiego wielkiego psa, to musi pani uważać. – Na co? – nie pojęłam o co chodzi damie ogłuszona jazgotem jej zwierza. – No na wszystko. Przecież on może zagryźć. On, czyli Sasza spojrzał na damę z wyraźnym obrzydzeniem, a ja odpowiedziałam: – On? Na pewno nie, ale ja i owszem. Jak słyszę takie głupoty, to coś się takiego ze mną robi… No wie pani, coś takiego, że przestaję nad sobą panować! Końcówkę powiedziałam w tej samej tonacji, w jakiej jazgotał zwierz damy i zrobiłem ruch, jakbym zbliżała do niej twarz. Damie oczy zrobiły się duże i okrągłe, usta wydały jęk: ...

                                Piąty października , dzień wcześniej wróciłem do domu z trasy, poznałem wtedy po raz pierwszy naszą adopcyjną córeczkę Roksanke . Moja żona Magdalena Stackiewicz była już z nią od dwóch tygodni , co wieczór rozmawiała z Panią prezes Allą i tak samo było tego wieczora . Podczas rozmowy wyszło, że fundacji jest potrzebny pilny transport psiaka z Gorzowa wielkopolskiego do hoteliku w Krakowie. Niewiele myśląc zaproponowaliśmy wykonanie transportu suni. Nie był to pierwszy pies którego przewoziłem w swoim życu, dlatego pani Alla i Ela zaufały mi . Transport był bardzo pilny i wyznaczona dokładnie godzina odbioru dziewczynki . W sobotę wstałem o drugiej rano , żeby godzinkę później być już w drodze miał to być zwykły transport z punktu A do punktu B psiaka w potrzebie jaki wykonywałem już nie raz choć dla innych fundacji , jak bardzo się myliłem okazało...

  Do Świąt jeszcze trochę czasu jest, ale mi serce pęka, że część naszych podopiecznych spędzi je bez swoich ludzi, w hotelikach, pod dobrą opieką, ale bezdomnie. Wpadliśmy więc z mężem na pomysł, że zrobimy im świąteczne paczki, by choć tak umilić im ten czas, a potem przyszło mi do głowy, że może ktoś z Państwa chciałby się dołączyć do naszej małej akcji. Uwaga! Nie prosimy o pieniądze, ale o dary rzeczowe, które sprawiłyby psiakom przyjemność lub umiliły samotnie spędzany świąteczny czas - smakołyki, gryzaki, psie zabawki, smyczki, obróżki, linki spacerowe (dużych rozmiarów), puszki z dobrą karmą, kostki do gryzienia itp. 🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕🐕 Paczki będą robione dla : Jasia 🐕❤️ Zelty 🐕❤️ Joszka 🐕❤️ Ati 🐕❤️ Redy 🐕❤️  Gibsona 🐕❤️ Jeśli ktoś się zdecyduje na udział w tej akcji, proszę o deklarację w komentarzach jakiemu psu chce zrobić świąteczny prezent i wysłanie na adres Dożej Skarbonki ...

Kiedy odszedł Tosiu mimo, że były inne psy w domu zrobiła się pustka. Ja nie mogłam się z tym pogodzić, ale Cormac też tęsknił. Szukał Tosia, był smutny, nie chciał jeść, bawić się, chodzić na spacery. Bardzo często przytulał się do mnie albo leżał w ulubionych miejscach Tosia jakby na niego czekał. On stracił przyjaciela, a nawet więcej bo starszego brata opiekuna, kogoś z kim czuł się raźnie i z kim dzielił swoje życie, bo byli obaj nierozłączni. To spowodowało, ze dość szybko zdecydowałam się na adopcję Leona. Wydawało mi się, że Cormac się z tego bardzo ucieszy. Dodatkowo Leon był z wyglądu niemal klonem Tosia, nawet łatkę na przedpiersiu miał niemal identyczną. Obawiałam się, że Gerald wówczas już ponad 9 letni weteran może nie być zadowolony. Byłam w błędzie. Gerald przyjął nowego członka rodziny niemal po ojcowsku i ogromną cierpliwością zaopiekował się po psiemu młodziakiem. Leoś miał niecałe 9 miesięcy a był już bardzo przez ludzi skrzywdzony. Cormac starszy od niego o równe...

Gibson to dog niemiecki, który ma tylko 1 rok i 7 miesięcy. Psiak, chociaż młody, doświadczył już wiele bólu. Gibson przebywa w domu tymczasowym już od ponad dwóch miesięcy, z dnia na dzień jest coraz lepiej, ale idealnie nigdy nie będzie. Pierwsze badania krwi psa wykazały miedzy innymi : - zespół rozrostu bakteryjnego SIBO; - bardzo źle pracującą trzustkę; - niepracującą tarczycę; - niedobory witamin; - ogólny zły stan psa. Koleją rzeczą do zdiagnozowania było podejrzenie syndromu Wobblera, udało się nam przeprowadzić konsultację u jednego z najlepszych specjalistów w tej dziedzinie i dzięki temu praktycznie w 100 % wykluczyliśmy tą straszną chorobę. Gibson dalej cierpiał na niedowłady tylnych kończyn. Przewracał się, bardzo szybko męczył... jego niedożywienie i ogólny stan zdrowia nie pomagały w tej nierównej walce. Gibson jest na specjalistycznej karmie gastrycznej jej koszty są ogromne, do tego dochodzą antybiotyki, probiotyki, suplementy. Jesteśmy również w trakcie leczenia ...