Doża Skarbonka - z miłości do dogów

W dniach 15-16.06.2019 odbędzie V Wystawa Adopcyjnych i Bardzo Kochanych Dogów organizowana przez Stowarzyszenie Doża Skarbonka. Wystawa ma na celu: – propagowanie idei adopcji psów – „Adopcyjny w niczym nie ustępuje kupionemu”; – integrację środowiska osób zakochanych w rasie, zajmujących się adopcjami i pomocą dogom niezależnie od ich statusu zgodnie z hasłem „Wszystkie dogi są nasze”; – dobrą wspólną zabawę i możliwość zaprezentowania naszych pupili. W programie wystawy: 15.06.19 – 8.00 – 9.45 – przyjmowanie psów na wystawę, – godz. 10.00 – 13.00 – ocena psów, oddzielnie suczek, oddzielnie piesków, każdy pies i sunia będą ocenianie pojedynczo prezentując się w ringu, – 13.00 – 13.30 – parada dogów,  – 13.30 – 14.00 – przerwa, – 14.00 – 18.00 – szkolenie „Mowa ciała psa – komunikacja międzygatunkowa ”  Szkolenie prowadzi Greta Rogoz . Szkolenie jest NIEODPŁATNE Uczestnicy Wystawy: DZIEWCZĘTA I. Do roku II. Od 1 roku...

Pod opiekę Skarbonki trafił błękitny Thorin. To bardzo wrażliwy pies. Nie nadaje się do domu z dziećmi. Więcej informacji po obserwacji opiekunów z hoteliku. Informacje w sprawie adopcji pod telefonem: Ela - 515 125 938 Prawdziwy doży arystokrata... Thorin pomalutku odnajduje się w nowej sytuacji.... Nie możesz adoptować Thorina to pomóż tak : https:// www.ratujemyzwierzaki.pl/ thorin-pl

Spaceruję z Tomikiem, który zawsze był raczej chudziakiem, mając 94 cm w kłębie ważył 73- 74 kg . Naprzeciwko nas idzie facet, na oko 100 kg żywej wagi. Spojrzał na Tomika i mówi: – Ten to musi zeżreć. Spojrzałam na niego i odpowiadam pytaniem: – A ile pan waży? On: – No będzie ze 110. Ja: – A ten waży tylko 73, to mniej żre niż pan…

Idę chodnikiem prowadząc Filipa na smyczy. Naprzeciwko idzie kobieta około czterdziestki. Widząc jej minę schodzę na trawnik, ale ona mimo to nie wytrzymuje i pyta: – On mnie nie zje? Ja: – Niech się pani nie boi. On nie lubi ludzkiego mięsa, woli cielęcinę.

Przyjechał fachowiec do zepsutej lodówki. Zobaczył moje trzy dogi – Alisię, Filipa i Tomka i zbladł. Stanął w drzwiach, zaparł się i nie chciał wejść. Zabrałam psy. Wszedł, ale co jakiś czas oglądał się na drzwi do pokoju, gdzie zamknęłam psy. W końcu spytał: – A pani się nie boi, że panią zjedzą? – Wie pan, boję się – odpowiedziałam – ale karmię je trzy razy dziennie, to mam nadzieję, że mnie nie ruszą. – Boże – jęknął naprawiacz – to jak pani może z nimi żyć…

W dniach 9.03-22.03.2019 na naszej stronie facebookowej odbył się konkurs pt. "Psy w ruchu".Z pośród wielu zdjęć naszych psich przyjaciół wybraliście te najbardziej ulubione dając im "like" a oto wyniki: I miejsce - Kasia, Jantarowa Saga Ewa Baran II miejsce - Kratos - Klaudia Hetner III miejsce - Pinky, Agnieszka Cieślak IV miejsce - Kluska, Paweł Stanisławski V - miejsce - Olinka, Andrzej Załęski Za udział w konkursie wszystkim bardzo dziękujemy <3

Dziś Małgorzata przypomniała mi pewną rozmowę sprzed lat. Spacerowałam z Saszą, który był wyjątkowo mądrym, opanowanym i rozsądnym psem. Spotkaliśmy pewną damę ze zwierzem mniejszym od kota, chyba ratlerkiem, które to zwierzę rzucało się z dzikim jazgotem nie wiem, czy od mnie, czy do Saszy. Oboje chcieliśmy to zignorować i ominąć damę z jej zwierzem, ale dama nas zaczepiła słowy: – Oj mając takiego wielkiego psa, to musi pani uważać. – Na co? – nie pojęłam o co chodzi damie ogłuszona jazgotem jej zwierza. – No na wszystko. Przecież on może zagryźć. On, czyli Sasza spojrzał na damę z wyraźnym obrzydzeniem, a ja odpowiedziałam: – On? Na pewno nie, ale ja i owszem. Jak słyszę takie głupoty, to coś się takiego ze mną robi… No wie pani, coś takiego, że przestaję nad sobą panować! Końcówkę powiedziałam w tej samej tonacji, w jakiej jazgotał zwierz damy i zrobiłem ruch, jakbym zbliżała do niej twarz. Damie oczy zrobiły się duże i okrągłe, usta wydały jęk: ...